De onderscheider

 
Wie het onderscheid maakt tussen fictie en non-fictie kan nog niet goed lezen.

De behoeftige

 Als een schrijver er al eens behoefte aan heeft van gelezen te worden, dan heeft het geschrevene dat zeler niet.

De rector

Kloppen SVP

van september ’35 tot juni ’38 

studeerde ik middelbaar engels a.

in het gymnasium

aan de laan van meerdervoort te den haag.

het was een zich deftig voordoend gebouw:

de stortbak van de wc

had dan ook twee deftige trekkers,

er hing een stukje ivoorkarton naast

waarop in deftige drukletters stond:

‘voor grote spoeling gebruike men de lange trekker

voor kleine spoeling gebruike men de korte trekker’

een vermoedelijk iets minder deftig

iemand had eronder geschreven:

‘in geval van twijfel

wende men zich tot de rector’

moraal:

ga niet bij het onderwijs,

en als u toch bij het onderwijs gaat

word dan liever geen rector.

Cees Buddingh

Aan dit gedicht moest ik denken bij de nieuwe golf van alle "de academische vrijheid wordt geketend" teksten bij de schorsing van Nathan Cofnas. Dat is ook zo, maar niet zoals men het laat uitschijnen.

Wat is de academische vrijheid in deze? De zelfstandigheid.

Nathan Cofnas kan zelfstandig beweren dat de hypothese die hij verkondigt, die hij onderzoekt en die hij onderwijst, dat die niet racistisch is. De hypothese is noch racistisch noch niet racistisch.  Dat is de logica zelve. Anders zou het niet langer een hypothese zijn. Hij hoeft dus geen beroep te doen op andere argumenten dan zichzelf.  (Al heeft Nathan Cofnas de neiging om die academische vrijheid te grabbel te gooien.)

Ook de leidinggevende professor Bouke de Vries geniet van zijn academische vrijheid. Hij kan zelfstandig beslissen wie er mag deelnemen aan zijn onderzoek. Hij hoeft geen beroep te doen op iets of iemand anders dan zichzelf om te stellen dat de hypothese niet racistisch is  Dat is de logica zelve. Anders zou het niet langer een hypothese zijn.

Maar de academische vrijheid geldt blijkbaar niet voor de rector, en bij uitbreiding ook niet voor elkeen die de verdediging van de rector op zich neemt, als die poneert dat de hypothese racistisch is. Als een duivel uit een doosje heeft de "is" in "dit is racisme" een upgrade gekregen. De "subjectieve is" is een "objectieve is" geworden en de rector wordt de rol van orakel toegedicht, de rector "weet" wat racisme is. De zelfstandigheid van de rector verdampte in een oogwenk.

De hoeders van de vrijheid struikelen over hun eigen woorden. Ze verwijten de rector deugdzaamheid terwijl ze zelf het behoeden van de vrijheid als de hoogste deugd beschouwen. De academische vrijheid wordt wel degelijk beknot: ze geldt niet langer als je van mening verschilt met de beheerders van de term.

Zij

  

Zee

Ik wil nog wel een tijdje
zei hij.
Ze glimlachte.
Een zee van tijd
zei zij.
Dat heb ik toch weer maar mooi gehad,
die glimlach,
dacht hij,
en zei

en zij
en zij

 

Beeld:
"De zee, die grote beeldhouwer"
Jean-Michel Folon

De ethicus

 

Ethiek is als een bord met de tekst "GEEN ZWERFVUIL!".
Als er niemand is om het bord te onderhouden, is het gedoemd om als zwerfvuil te eindigen.

De zindaar

 

Geen
zin
in 
zinnige
zinnen. 

Constantine Sandis (English)

 

 
There are some subjects that, to put it neatly, are swept under the rug

(note for the English reader: the original text in dutch reads: "Please don't throw sanitary napkins or other subjects in the toilet.")

I continue to be amazed that renowned Wittgenstein experts make no attempt to discern the common thread in his work. 
The common thread is like a clothesline; you can hang objects on it of all sizes, colors, and weights. But a clothesline is just a clothesline because it is suspended between two points. You can undo it without any problem, roll it up, and carelessly store it in the attic. There it continues to gather dust until a girl on an exploration finds it and takes it along to use as a jump rope.

 

The Wittgenstein specialists focus on the things hanging on the clothesline.
But would they still be tempted to make a statement like "the view is wrong, I think" if they paid more attention to the common thread to which their object is attached?

"I still find my own way of philosophizing new, and it keeps striking me so afresh: that is why I need to repeat myself so often. It will have become second nature to a new generation, to whom the repetitions will be boring. I find them necessary."

("Meine Art des Philosophierens ist mir selbst immer noch, und immer wieder, neu, und daher muß ich mich so oft wiederholen. Einer anderen Generation wird sie in Fleisch und Blut übergegangen sein, und sie wird die Wiederholungen langweilig finden. Für mich sind sie notwendig.")

"Each of the sentences is trying to say the whole thing, i.e. the same thing over and over again: it is as though they were all simple views of one object seen from different angels."

("Jeder Satz, den ich schreibe, meint immer schon das Ganze, also immer wieder dasselbe und es sind gleichsam nur Ansichten eines Gegenstandes unter verschiedenen Winkeln betrachtet.")

What is "das Ganze", "the whole thing", the "common thread" for Wittgenstein?

If you don't even attempt to put that into words, you end up in a rather unenviable position:

"It is all one to me whether or not the typical western scientist understands or appreciates my work, since he will not in any case understand the spirit in which I write".

("Ob ich von dem typischen westlichen Wissenschaftler verstanden oder geschätzt werde, ist mir gleichgültig, weil er den Geist, in dem ich schreibe, doch nicht versteht.")

 

Constantine Sandis

 

Er zijn zo van die onderwerpen die, om het proper te zeggen, onder de mat geveegd worden.

Ik blijf me er over verbazen dat gerenommeerde Wittgenstein kenners geen poging ondernemen om de rode draad in zijn werk te onderscheiden.

De rode draad is als een waslijn, je kan er dingen aan ophangen in alle maten, kleuren en gewichten.
Maar een waslijn is ook maar een waslijn omdat ze tussen twee punten is opgehangen. Je kan ze zonder probleem losmaken, oprollen en  achteloos op zolder opbergen. Daar blijft ze dan stof vergaren tot een meisje op ontdekkingstocht ze terugvindt en ze meeneemt om te gebruiken als springtouw.

De Wittgenstein specialisten concentreren zich op de dingen die aan de waslijn hangen.
Maar zouden ze zich nog laten verleiden tot een uitspraak als "the view is wrong, I think" als ze meer oog zouden hebben voor de rode draad waar hun voorwerp aan is vastgemaakt?

"I still find my own way of philosophizing new, and it keeps striking me so afresh: that is why I need to repeat myself so often. It will have become second nature to a new generation, to whom the repetitions will be boring. I find them necessary."

("Meine Art des Philosophierens ist mir selbst immer noch, und immer wieder, neu, und daher muß ich mich so oft wiederholen. Einer anderen Generation wird sie in Fleisch und Blut übergegangen sein, und sie wird die Wiederholungen langweilig finden. Für mich sind sie notwendig.")

"Each of the sentences is trying to say the whole thing, i.e. the same thing over and over again: it is as though they were all simple views of one object seen from different angels."

("Jeder Satz, den ich schreibe, meint immer schon das Ganze, also immer wieder dasselbe und es sind gleichsam nur Ansichten eines Gegenstandes unter verschiedenen Winkeln betrachtet.")

Wat is "das Ganze", "the whole thing", de "rode draad" voor Wittgenstein?

Als je niet eens een poging onderneemt om dat te verwoorden, kom je terecht in een weinig benijdenswaardige positie:

"It is all one to me whether or not the typical western scientist understands or appreciates my work, since he will not in any case understand the spirit in which I write".

("Ob ich von dem typischen westlichen Wissenschaftler verstanden oder geschätzt werde, ist mir gleichgültig, weil er den Geist, in dem ich schreibe, doch nicht versteht.")

 

The mystic

 

WITTGENSTEIN AND THE MYSTICAL.

But what is mystical?
Wittgenstein discusses the mystical only at the end of the Tractatus, starting from 6.44. He never returned to this in his later work.

6.44 Nicht wie die Welt ist, ist das Mystische, sondern dass sie ist.
6.44 Not how the world is, is the mystical, but that it is.

 
The purpose of the Tractatus is logic.
The mystical = that the world is.

So you no longer need to search for the meaning of 'the mystical'. 
The 'is' in 'that the world is, is the mythical' is a totally different 'is' than the 'is' in 'the sky is blue'.

Wittgenstein is very clear about the use of his 'is':

6.421
Es ist klar, dass sich die Ethik nicht aussprechen lässt.
Die Ethik ist transcendental.
(Ethik und Aesthetik sind Eins.)
6.421
It is clear that ethics cannot be expressed.
Ethics are transcendental.
(Ethics and aesthetics are one.)

 

ethics = aethetics = inexpressible = transcendental.

 

How, then, does Wittgenstein arrive at his famous conclusion?
7. Wovon man nicht sprechen kann, darüber muss man schweigen.
7. Whereof one cannot speak, thereof one must be silent.

6.13
Die Logik ist keine Lehre, sondern ein Spiegelbild der Welt.
Die Logik ist transcendental.
6.13
Logic is not a theory but a reflexion of the world.
Logic is transcendental

ethics = aethetics = logic = inexpressible = transcendental.

Strange, isn't it, how I am inclined to ask a question:
 'Is Wittgenstein a mystic?'.
(Fortunately, I did not succumb to a bold conclusion like 'Wittgenstein is therefore (not) a mystic.')
Strange, isn't it, that I am inclined to let myself be tempted into an exposition when I could just as easily have simply written 'Blue.' under the title 'Wittgenstein and Mysticism.'

Or, to put it in Wittgenstein's words:
Es ist so schwer, den Anfang zu finden. Oder besser: Es ist schwer, am Anfang anzufangen. Und nicht versuchen, weiter zurückzugehen.
Über Gewissheit 471.

It is so difficult to find the beginning. Or better: it is difficult to begin at the beginning. And not try to go further back.
On certainty 471.

De mysticus

 

 WITTGENSTEIN EN DE MYSTIEK.

Maar wat is mystiek?

Alleen op het eind van de Tractatus heeft Wittgenstein het over het mystieke, vanaf 6.44. In zijn latere werk is hij daar nooit meer op teruggekomen.

6.44 Nicht wie die Welt ist, ist das Mystische, sondern dass sie ist.
6.44 Not how the world is, is the mystical, but that it is.

 
Het opzet van de Tractatus is de logica.
mystiek = dat de wereld is.

Je hoeft dus niet meer op zoek te gaan naar de betekenis van "mystiek".
De "is" in  "dat de wereld is, is het mythische" is een totaal andere "is" dan de "is" in "de lucht is blauw".

Wittgenstein is overigens erg duidelijk over het gebruik van zijn "is":
6.421
Es ist klar, dass sich die Ethik nicht aussprechen lässt.
Die Ethik ist transcendental.
(Ethik und Aesthetik sind Eins.)
6.421
It is clear that ethics cannot be expressed.
Ethics are transcendental.
(Ethics and æsthetics are one.)

 

ethiek = esthetiek = onuitsprekelijk = transcedentaal

 

Hoe komt Wittgenstein dan tot zijn bekende conclusie?
7. Wovon man nicht sprechen kann, darüber muss man schweigen.
7. Whereof one cannot speak, thereof one must be silent.

6.13
Die Logik ist keine Lehre, sondern ein Spiegelbild der Welt.
Die Logik ist transcendental.
6.13
Logic is not a theory but a reflexion of the world.
Logic is transcendental

ethiek = esthetiek = logica = onuitsprekelijk = transcedentaal

Vreemd toch hoe ik geneigd ben om eerder een vraag te stellen:
Is Wittgenstein een mysticus?
(Wel gelukkig dat ik mij niet laat verleiden tot een boude conclusie als "Wittgenstein is dus (g)een mysticus.")
Vreemd toch dat ik geneigd ben om me te laten verleiden tot een uiteenzetting terwijl ik even goed onder de titel "Wittgenstein en de mystiek" gewoon "Blauw." had kunnen schrijven.

Of, om het met Wittgenstein te zeggen:
Es ist so schwer, den Anfang zu finden. Oder besser: Es ist schwer, am Anfang anzufangen. Und nicht versuchen, weiter zurückzugehen.
Über Gewissheit 471.

It is so difficult to find the beginning. Or better: it is difficult to begin at the beginning. And not try to go further back.
On certainty 471.

De stekelbaarsjes mens

 
Kierkegaard, dagboekfragment (technische referentie NB32)

Het onderscheid tussen de "primitieven" enerzijds en de "voorbeeldmensen" (Exemplar-Menneske),  de "stekelbaarsjes-mensen" (Hundesteilerne) anderzijds.

"Men moet de wereld nemen zoals ze is, of: De wereld is zoals men haar neemt, begrepen als volgt: men moet de wereld nemen zoals ze is, is de inhoud van deze miljoenen, het leven en bestaan ​​van de voorbeeldige mens. Ze vinden alles gegeven, concepten, ideeën, gedachten, evenals gewoonten en gebruiken, kortom, alles is gegeven – de voorbeeldige mens brengt niets mee. Dus alles is gegeven – en nu haasten ze zich ieder naar zijn eigen om rijkdom te vergaren, iets te worden, te trouwen, enzovoorts enzovoorts. Dat deze miljoenen bestaan, merkt het bestaan ​​zelf niet op, ze raken het niet aan, dit hele bestaan ​​is te onbeduidend om het bestaan ​​aan te raken, dat is ontworpen voor een ander soort bestaan, zodat het de voorbeeldige mens ten deel valt. in verhouding tot het bestaan ​​zoals stekelbaarsjes in verhouding tot een net dat is uitgezet voor grotere vissen, het net is zeker een net (en dus is het bestaan ​​ook een net) dat is uitgezet om vissen te vangen – maar de stekelbaarsjes hebben vrije doorgang. Het feit dat de voorbeeldige mensen een massa vormen, helpt niet, daarom wegen ze niet zwaarder: één voorbeeldig persoon en een miljoen mensen raken het bestaan ​​slechts een klein beetje aan, dat als uit een hoorn des overvloeds uit het zwart stroomt. Zodra er daarentegen iemand komt die een primitiviteit met zich meebrengt, die niet zegt dat men de wereld moet accepteren zoals die is (dit teken geeft aan dat de stekelbaarsjes vrij mogen passeren), maar die zegt: hoe de wereld ook is, ik verbind me met een originaliteit die ik niet van plan ben te veranderen naar de grillen van de wereld: op het moment dat dit woord wordt gehoord, vindt er een transformatie plaats in het hele bestaan. Zoals in het sprookje – wanneer het woord wordt uitgesproken, opent het kasteel, dat honderd jaar lang betoverd was, zich en komt alles tot leven: zo wordt het bestaan ​​pure aandacht. De engelen gaan aan de slag, ze kijken nieuwsgierig toe wat dit zal worden, want dit houdt hen bezig. Aan de andere kant staan ​​duistere, sinistere demonen, die al lang werkeloos op hun vingers hebben zitten knagen – ze springen op, strekken hun ledematen – want hier is iets voor ons, zeggen ze, en daar hebben ze lang op gewacht, omdat de voorbeeldmachines hun niets geven wat ze moeten bestellen, net zo min als de engelen." 

("dit teken" verwijst naar "de wereld zoals die = ")

"Primitivity" (Primitivitet), then, is to be understood as some kind of ethical standard with which to correct the ethical and political order of a given community. 
(Straight into the Bliss of Knowing, Søren Kierkegaard's Influence on Franz Kafka. Isak Winkel Holm)

Hoe moet die "some kind of ethical standard" begrepen worden?
En vooral, de vraag die men dan bij voorkeur uit de weg gaat, : Is die ethische standaard dan "gegeven"?

 Friedrich Waismann, Wittgenstein and the Vienna Circle, conversations recorded by Friedrich Waismann.

 

 

 

 

Martin Luther King

 

 

Elke vezel in mijn lijf zegt "neen, dank u", tegen Martin Luther King.
De goede mensen zijn de mensen die de goede (juiste) dingen zeggen en de slechte mensen zijn de mensen die de slechte (foute) dingen zeggen.
En de juiste dingen MOETEN gezegd worden.
Dat laatste is het onvermijdelijke eindstation van een uitgangspunt dat niet het mijne is: de ene mening is de andere niet. 
Een bang uitgangspunt, bang van een wereld waar er geen "waarom" is. Bang van een wereld waarin er geen argumenten zijn.
Het andere uitgangspunt: All propositions are of equal value.
Wittgenstein, Tractatus 6.4

Het voordeel van een Martin Luther King is dat je hem zonder probleem kan inruilen voor een Sören Kierkegaard.

Het citaat is een fragment uit een dagboek notitie van Kierkegaard.

"Er zal ongetwijfeld een tijd komen dat de kijk op, of het idee van, de pers volledig verandert, maar deze uitvinding (de pers) maakt misschien nog steeds een te grote indruk. Mensen moeten nog meer gewend raken aan het misbruik van de pers om de verhouding tussen goed en kwaad, die deze uitvinding wellicht met zich meebrengt, te kunnen inschatten. In de hogere kringen van de samenleving is men er al niet ver van verwijderd dat de pers oneindig veel meer kwaad dan goed doet. Ik heb het altijd over de dagbladen. De verandering in de kijk op de dagbladen zal zijn dat men het wettelijke onderscheid tussen toelaatbaar en ontoelaatbaar loslaat, alsof de pers (de dagbladen) geen kwaad zou kunnen doen door iets te drukken en te verspreiden dat op geen enkele manier onwaar of verboden genoemd kan worden. Er moet aandacht worden besteed aan de disproportionaliteit van het communicatiemiddel op zich. Door een jong meisje in een krant te vertellen (maar wel met haar volledige naam – en dat is de waarheid) dat ze een nieuwe jurk heeft (en dat wordt als waarheid aangenomen) en dat een paar keer te herhalen: kun je dat meisje de rest van haar leven ongelukkig maken. En één persoon kan dat in 5 minuten doen, en waarom? Omdat de pers (de dagbladen) een disproportioneel communicatiemiddel is. Stel je voor dat iemand een instrument ontdekt, een handige kleine luidspreker, die zo luid is dat hij in het hele land te horen is: zou de politie die dan niet verbieden, uit angst dat de hele samenleving in rep en roer zou raken als hij gebruikt werd? Zo worden vuurwapens ook verboden. Boeken kunnen zeker getolereerd worden, maar bij voorkeur dikke boeken; want door hun omvang hebben ze geen relatie met het directe. Het kwaad van de dagbladen schuilt erin dat ze er zo volledig op gericht zijn om het moment, indien mogelijk, duizend of tienduizend keer groter en belangrijker te maken dan het al is. Maar alle morele opvoeding bestaat er in de eerste plaats uit om jezelf los te maken van het vluchtige. Ik maak dit zelf niet mee, maar ik ben er niettemin van overtuigd dat het op een dag zover zal komen. Zoals China in een ontwikkelingsfase is blijven steken, zo zal Europa bij de pers blijven steken, als een herinnering aan de ontdekking die de mensenfamilie uiteindelijk heeft gedaan en die hen zelf supermachtig heeft gemaakt."

(Gelieve u voor klachten over de vertaling tot google translate te richten) 

Wat zou Sören Kierkegaard van de sociale media vinden?

The wrestler

 

Sometimes I wonder to what extent an author struggles with his text.
Does he start from doubt, or does he have everything neatly arranged when he begins writing? 
Does he know in advance where his path will lead him, or not? 
Does he know where he will land?

"Wittgenstein, as I have argued, thinks that the skeptic’s doubt is incoherent and therefore nonsense. He held this position already in the Tractatus (see TLP 6.51) and his later writings are all in continuity with it", I read in the new publication of Andrea Kern.

6.51 
Scepticism is not irrefutable, but palpably senseless, if it would doubt where a question cannot be asked.
For doubt can only exist where there is a question; a question only where there is an answer, and this only where something can be said.

I will not comment on the arguments Andrea Kern puts forward to arrive at her thesis, but there already seems to me to be a difference between that thesis and the bare quote from Wittgenstein.

6.51
Skeptizismus ist n i c h t unwiderleglich, sondern oenbar unsinnig, wenn er bezweifeln will, wo nicht gefragt werden kann. Denn Zweifel kann nur bestehen, wo eine Frage besteht; eine Frage nur, wo eine Antwort besteht, und diese nur, wo etwas g e s a g t werden ka n n

Skeptical doubt (is doubt not by definition skeptical?) or skepticism is nonsense IF it were to doubt where no question can be asked.

Incidentally, in Wittgenstein's entire oeuvre, that is the only time he uses the word "Skeptizismus".
It is a bit petty of me to bring that up in this context.
Is "skeptical"  not by definition "doubt"? 
And "doubt" is certainly a thing with Wittgenstein. 
But nevertheless, I would like to persist in my pettiness for a little while longer. 
In Wittgenstein's "Nachlass," there are two more references to skepticism, and I find it regrettable that these are not mentioned in a booklet titled "Wittgenstein and Skepticism."

"The game doesn't begin with doubt about whether someone has a toothache, because that wouldn't correspond—so to speak—to the biological function of play in our lives. Its simplest, most primitive form is a reaction to the other person's cries of distress and gestures, a reaction of pity, or something similar. We comfort, we want to help. One might think: because doubt is a refinement, in a certain sense an improvement, of the game, then it would probably be most appropriate to begin with doubt. (Similarly, just as one might think that because it is often good for a judgment to be reasoned, so too would the chain of reasons have to continue infinitely for the perfect justification of a judgment.) Let us imagine doubt and conviction expressed not through language, but merely through actions, gestures, and facial expressions. This might be the case with very primitive humans or animals. Let us imagine, for example, a mother whose child is crying and holding its cheek. One type of reaction to this is that the mother tries to comfort the child and cares for it in some way. There is nothing here that would suggest any doubt as to whether the child is actually in pain. Another case would be this: the reaction to the child's cry is usually the one just described, but under certain circumstances, the mother behaves skeptically. She might shake her head suspiciously, interrupt comforting and caring for the child, and even occasionally be unwilling and indifferent, expressing unwillingness and indifference. Now, let us imagine the mother who is skeptical from the outset: when the child cries, she shrugs her shoulders and shakes her head; perhaps sometimes she looks at it searchingly, examining it; in exceptional cases, she makes hesitant, Even vague attempts to comfort or care for it. – If we saw such behavior, we certainly wouldn't call it skepticism; it would (only) seem strange and foolish to us. “The game cannot begin with doubt” means: we wouldn't call it ‘doubt’ if the game began with it."

MS 119, 111-115
Das Spiel beginnt nicht mit dem Zweifel, ob  Einer Zahnweh hat, denn das entspräche – sozusagen – nicht der biologischen Funktion,des Spiels in unserm Leben. Seine einfachste || primitivste Form ist eine Reaktion auf die Klagelaute & Gebärden des Anderen, eine Reaktion des Mitleids, oder dergleichen. Wir trösten, wollen helfen. Man kann denken, || : weil der Zweifel eine Verfeinerung, in gewissem Sinne, Verbesserung des Spiels ist, so wäre es wohl das allerrichtigste, mit dem Zweifel gleich anzufangen. (Ähnlich wie man denkt, weil es oft gut ist, wenn ein Urteil begründet ist, so müßte zur vollkommenen Rechtfertigung eines Urteils die Kette der Gründe in's Unendliche weitergehen.)
      Denken wir uns den Zweifel & die Überzeugung nicht durch eine Sprache, sondern bloß durch Handlungen, & Gebärden, Mienen, ausgedrückt. So könnte es etwa bei sehr primitiven Menschen, oder bei Tieren sein. Denken wir also eine Mutter, deren Kind schreit & sich dabei die Wange hält. Eine Art der Reaktion hierauf ist (also) die, daß die Mutter das Kind zu trösten trachtet & es, auf irgend eine Art & Weise, pflegt. Hier ist nichts was dem Zweifel daran entspricht, ob das Kind wirklich Schmerzen habe. Ein anderer Fall wäre (nun) der: die Reaktion auf die Klage des Kindes ist für gewöhnlich die eben geschilderte || beschriebene, unter gewissen Umständen aber ist || verhält sich die Mutter skeptisch. Sie schüttelt dann etwa mißtrauisch den Kopf, unterbricht das Trösten & Pflegen des Kindes, ja ist sogar || gelegentlich unwillig & teilnahmslos || ja gibt Äußerungen des Unwillens & der Teilnahmslosigkeit || äußert Unwillen & Teilnahmslosigkeit. Nun aber denken wir uns die Mutter, die von vornherein skeptisch ist: Wenn das Kind schreit, zuckt sie die Achseln & schüttelt den Kopf; eventuell || manchmal sieht sie es forschend || prüfend an,  untersucht es; in Ausnahmsfällen || ausnahmsweise macht sie zögernde || auch vage Versuche es zu trösten  || & zu pflegen. || des Tröstens oder Pflegens.– Sähen wir ein solches Verhalten, so würden wir es durchaus nicht das der Skepsis nennen, es würde uns (nur) seltsam & närrisch anmuten. “Das Spiel kann nicht mit dem Zweifel anfangen” heißt: wir würden es nicht ‘Zweifel’ nennen, wenn das Spiel damit anfinge. 

Where does the game begin, Andrea?
A consolation for Andrea:

But is it a sufficient answer to the speeches of the idealists, or the realists || skepticism of the idealists, or the assurances of the realists || to what the idealists (or realists) tell us: || : “There are physical objects” is nonsense? For them, it is not nonsense. One could say || One could answer them || But an answer would be: this assertion, or its opposite, is a misguided attempt to express (something) that cannot be expressed in that way. And that it misguides can be shown; but that doesn't settle their matter. One must | come to the realization that what presents itself to us as the first expression of a difficulty or its answer may still be a completely false || not at all its correct expression. Just as he who rightly criticizes a picture where there is nothing to criticize, and an investigation is necessary to find the correct expression of the criticism, || and an investigation is needed to find the correct point of attack of the criticism. || Rightly criticizing someone, one will often first apply the criticism where it doesn't belong, and an investigation is needed to find the correct point of attack. 
However, we encounter such misguided attempts at every turn.

MS 172 12-13 
Ist es aber eine genügende Antwort auf die  Reden der Idealisten, oder der Realisten || Skepsis der Idealisten, oder die Versicherungen der Realisten || auf das was uns die Idealisten(, oder Realisten) sagen; || : “Es gibt physikalische Gegenstände” ist Unsinn? Für sie ist es doch nicht Unsinn. Es wäre zu sagen || Man könnte ihnen antworten || Eine Antwort wäre aber: diese Behauptung, oder ihr Gegenteil, sei fehlgegangener Versuch, (das || etwas) auszudrücken, was so nicht auszudrücken ist. Und daß er fehlgeht läßt sich zeigen; damit ist aber ihre Sache noch nicht erledigt. Man muß | eben zur Einsicht kommen, daß das was sich uns als erster Ausdruck einer Schwierigkeit oder ihrer Beantwortung anbietet noch ein ganz falscher || gar nicht ihr richtiger Ausdruck sein mag. So wie der welcher ein Bild mit Recht tadelttadeln wird wo nicht zu tadeln ist &  eine Untersuchung nötig ist den richtigen Ausdruck des Tadels zu finden. || & es einer Untersuchung bedarf, den richtigen Angriffspunkt des Tadels zu finden. || mit Recht tadelt, zuerst oft da den Tadel anbringen wird, wo er nicht hingehört, & es eine Untersuchung braucht um den richtigen Angriffspunkt des Tadels zu finden.
 Solchen verunglückten Versuchen begegnen wir aber auf Schritt & Tritt.

 

P.S. I did not know that both "the knower" and "the doubter" are female.

 

De worstelaar

 

Soms vraag ik me af in hoeverre een auteur soms worstelt met zijn tekst.
Vertrekt hij vanuit een twijfel of heeft hij alles netjes op een rij als hij aan de tekst begint?
Weet hij bij voorbaat waar zijn weg hem naartoe zal leiden of niet? Weet hij waar hij zal landen?

"Wittgenstein, as I have argued, thinks that the skeptic’s doubt is incoherent and therefore nonsense. He held this position already in the Tractatus (see TLP 6.51) and his later writings are all in continuity with it", lees ik in de nieuwe publicatie van Andrea Kern.

6.51 
Scepticism is not irrefutable, but palpably senseless, if it would doubt where a question cannot be asked.
For doubt can only exist where there is a question; a question only where there is an answer, and this only where something can be said.

Ik spreek mij niet uit over de argumenten die Andrea Kern aanbrengt om tot haar stelling te komen, maar mij lijkt er alvast een verschil tussen die stelling en het naakte citaat van Wittgenstein.

6.51
Skeptizismus ist n i c h t unwiderleglich, sondern oenbar unsinnig, wenn er bezweifeln will, wo nicht gefragt werden kann. Denn Zweifel kann nur bestehen, wo eine Frage besteht; eine Frage nur, wo eine Antwort besteht, und diese nur, wo etwas g e s a g t werden ka n n

Sceptische twijfel (is twijfel niet per definitie sceptisch?) of sceptiscisme is nonsens ALS het zou betwijfelen waar geen vraag gesteld kan worden.

In heel het oeuvre van Wittgestein is dat trouwens de enige keer dat hij het woord "Skeptizismus" gebruikt.
Het is een beetje flauw van mij om dat in deze context aan te halen.
Is "sceptisch" niet per definitie "twijfel"? 
En "twijfel" is wel degelijk een dingetje bij Wittgenstein.
Maar desalniettemin zou ik graag nog even in de boosheid volharden.
In de "Nachlass" van Wittgenstein zitten nog twee verwijzingen naar scepsis en ik vind het doodzonde dat deze niet vermeld worden in een boekje met de titel "Wittgenstein en scepticisme".

 Het spel begint niet met twijfel over de vraag of iemand kiespijn heeft, want dat zou – om het zo maar te zeggen – niet overeenkomen met de biologische functie van spelen in ons leven. De meest eenvoudige, primitieve vorm is een reactie op de noodkreten en gebaren van de ander, een reactie van medelijden, of iets dergelijks. We troosten, we willen helpen. Je zou kunnen denken: omdat twijfel een verfijning, in zekere zin een verbetering, van het spel is, zou het waarschijnlijk het meest gepast zijn om met twijfel te beginnen. (Net zoals je zou kunnen denken dat, omdat het vaak goed is dat een oordeel beredeneerd is, de keten van redenen oneindig zou moeten doorgaan voor een perfecte rechtvaardiging van een oordeel.) Laten we ons eens voorstellen dat twijfel en overtuiging niet via taal worden uitgedrukt, maar louter via handelingen, gebaren en gezichtsuitdrukkingen. Dit zou het geval kunnen zijn bij zeer primitieve mensen of dieren. Stel je bijvoorbeeld een moeder voor wiens kind huilt en zijn wang vasthoudt. Een mogelijke reactie hierop is dat de moeder probeert het kind te troosten en er op een of andere manier voor te zorgen. Er is hier niets dat twijfel zou kunnen oproepen over de vraag of het kind daadwerkelijk pijn heeft. Een ander voorbeeld is dit: de reactie op het huilen van het kind is meestal zoals zojuist beschreven, maar onder bepaalde omstandigheden gedraagt ​​de moeder zich sceptisch. Ze schudt misschien achterdochtig haar hoofd, onderbreekt het troosten en verzorgen van het kind en is zelfs af en toe onwillig en onverschillig, waarbij ze onwil en onverschilligheid uitdrukt. Stel je nu eens een moeder voor die vanaf het begin sceptisch is: als het kind huilt, haalt ze haar schouders op en schudt ze haar hoofd; misschien kijkt ze het soms onderzoekend aan, bestudeert ze het; in uitzonderlijke gevallen doet ze aarzelende, zelfs vage pogingen om het te troosten of te verzorgen. – Als we zulk gedrag zouden zien, zouden we het zeker geen scepsis noemen; het zou ons (alleen) vreemd en dwaas lijken. "Het spel kan niet beginnen met twijfel" betekent: we zouden het geen 'twijfel' noemen als het spel ermee zou beginnen.

MS 119, 111-115
Das Spiel beginnt nicht mit dem Zweifel, ob  Einer Zahnweh hat, denn das entspräche – sozusagen – nicht der biologischen Funktion,des Spiels in unserm Leben. Seine einfachste || primitivste Form ist eine Reaktion auf die Klagelaute & Gebärden des Anderen, eine Reaktion des Mitleids, oder dergleichen. Wir trösten, wollen helfen. Man kann denken, || : weil der Zweifel eine Verfeinerung, in gewissem Sinne, Verbesserung des Spiels ist, so wäre es wohl das allerrichtigste, mit dem Zweifel gleich anzufangen. (Ähnlich wie man denkt, weil es oft gut ist, wenn ein Urteil begründet ist, so müßte zur vollkommenen Rechtfertigung eines Urteils die Kette der Gründe in's Unendliche weitergehen.)
      Denken wir uns den Zweifel & die Überzeugung nicht durch eine Sprache, sondern bloß durch Handlungen, & Gebärden, Mienen, ausgedrückt. So könnte es etwa bei sehr primitiven Menschen, oder bei Tieren sein. Denken wir also eine Mutter, deren Kind schreit & sich dabei die Wange hält. Eine Art der Reaktion hierauf ist (also) die, daß die Mutter das Kind zu trösten trachtet & es, auf irgend eine Art & Weise, pflegt. Hier ist nichts was dem Zweifel daran entspricht, ob das Kind wirklich Schmerzen habe. Ein anderer Fall wäre (nun) der: die Reaktion auf die Klage des Kindes ist für gewöhnlich die eben geschilderte || beschriebene, unter gewissen Umständen aber ist || verhält sich die Mutter skeptisch. Sie schüttelt dann etwa mißtrauisch den Kopf, unterbricht das Trösten & Pflegen des Kindes, ja ist sogar || gelegentlich unwillig & teilnahmslos || ja gibt Äußerungen des Unwillens & der Teilnahmslosigkeit || äußert Unwillen & Teilnahmslosigkeit. Nun aber denken wir uns die Mutter, die von vornherein skeptisch ist: Wenn das Kind schreit, zuckt sie die Achseln & schüttelt den Kopf; eventuell || manchmal sieht sie es forschend || prüfend an,  untersucht es; in Ausnahmsfällen || ausnahmsweise macht sie zögernde || auch vage Versuche es zu trösten  || & zu pflegen. || des Tröstens oder Pflegens.– Sähen wir ein solches Verhalten, so würden wir es durchaus nicht das der Skepsis nennen, es würde uns (nur) seltsam & närrisch anmuten. “Das Spiel kann nicht mit dem Zweifel anfangen” heißt: wir würden es nicht ‘Zweifel’ nennen, wenn das Spiel damit anfinge. 

Waar begint het spel Andrea?
Een troost voor Andrea:

Maar is dat een afdoende antwoord op de toespraken van de idealisten, of de scepsis van de idealisten, of de geruststellingen van de realisten, op wat de idealisten (of realisten) ons vertellen: "Er bestaan ​​fysieke objecten", is onzin? Voor hen is het geen onzin. Men zou kunnen zeggen: men zou hen kunnen antwoorden: maar een antwoord zou zijn: deze bewering, of het tegendeel ervan, is een misleidende poging om iets uit te drukken dat niet op die manier kan worden uitgedrukt. En dat het misleidend is, kan worden aangetoond; maar dat lost hun probleem niet op. Men moet beseffen dat wat zich aan ons voordoet als de eerste uiting van een probleem of het antwoord daarop, nog steeds volkomen onjuist kan zijn, en helemaal niet de juiste uitdrukking. Net zoals iemand die terecht kritiek levert op een schilderij waar niets te bekritiseren valt, en een onderzoek nodig is om de juiste uitdrukking van de kritiek te vinden, en een onderzoek nodig is om het juiste aanvalspunt van de kritiek te vinden. Wanneer je iemand terecht bekritiseert, richt je je kritiek vaak eerst op iets wat niet thuishoort. Een onderzoek is nodig om het juiste aanvalspunt te vinden. 
Maar we stuiten voortdurend op dergelijke misplaatste pogingen.

MS 172 12-13 
Ist es aber eine genügende Antwort auf die  Reden der Idealisten, oder der Realisten || Skepsis der Idealisten, oder die Versicherungen der Realisten || auf das was uns die Idealisten(, oder Realisten) sagen; || : “Es gibt physikalische Gegenstände” ist Unsinn? Für sie ist es doch nicht Unsinn. Es wäre zu sagen || Man könnte ihnen antworten || Eine Antwort wäre aber: diese Behauptung, oder ihr Gegenteil, sei fehlgegangener Versuch, (das || etwas) auszudrücken, was so nicht auszudrücken ist. Und daß er fehlgeht läßt sich zeigen; damit ist aber ihre Sache noch nicht erledigt. Man muß | eben zur Einsicht kommen, daß das was sich uns als erster Ausdruck einer Schwierigkeit oder ihrer Beantwortung anbietet noch ein ganz falscher || gar nicht ihr richtiger Ausdruck sein mag. So wie der welcher ein Bild mit Recht tadelttadeln wird wo nicht zu tadeln ist &  eine Untersuchung nötig ist den richtigen Ausdruck des Tadels zu finden. || & es einer Untersuchung bedarf, den richtigen Angriffspunkt des Tadels zu finden. || mit Recht tadelt, zuerst oft da den Tadel anbringen wird, wo er nicht hingehört, & es eine Untersuchung braucht um den richtigen Angriffspunkt des Tadels zu finden.
 Solchen verunglückten Versuchen begegnen wir aber auf Schritt & Tritt.

P.S.
Ik wist niet dat zowel "the knower" als "the doubter" vrouwelijk waren.