zaterdag 9 oktober 2021

De lezer

Mijn boek  "Vluchtig als een steen" ---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------->

"Uittreksels uit de verzamelde werken van Meneer Svoboda"
Een inleiding tot de nonsens.

Ich will keinen Autor mehr lesen, dem man anmerkt, er wollte ein Buch machen: sondern nur jene, deren Gedanken unversehens ein Buch wurden. Nietzsche.

(Ik wil geen schrijver meer lezen, waarbij men het aanvoelt dat hij een boek wilde maken, maar alleen een wiens gedachten onvoorzien tot een boek werden.) 

Overwint uwen schroom Gij se bloodaerd!

De peinzer


Ik geraak er maar niet uit of "nadenken" een synoniem is van "reflecteren".


 (foto: Jogchum Vrielink)

donderdag 7 oktober 2021

De twitteraar


Eventjes getwittert.
Jawel, @JohanSvoboda.
Geen voldoening.

Ik ga er van uit dat elk standpunt over om het even welk onderwerp inconsequent is.
En ik maak me sterk dat ik dat ook kan aantonen. Wat ik dus ook deed.
I am able to devour every argument, every consolation, and reassurance

Dan word je al gauw het prototype van de twitteraar waar er net al eentje te veel van is.
Het is zoals de foto die de focus op de voorgrond heeft.


De achtergrond wordt dan altijd wazig.
De achtergrond is dat mijn standpunt inconsequent is.
Wat een verademing!
Maar helaas, niemand richt zijn aandacht op de achtergrond.

maandag 4 oktober 2021

De vrijbuiter



Tijd voor een nieuw begrip van vrijheid


Prijs voor de beste foto bij een aankondiging.
Vrijheid definiëren is als een vlinder aan een touwtje.

zondag 12 september 2021

De keizer


De clou in het verhaal over de keizer zonder kleren is niet dat een kind opmerkte dat hij geen kleren droeg.
De clou is eerder dat een kind opmerkte dat er voor de keizer geen kleren voorhanden zijn om te dragen.

vrijdag 10 september 2021

De nachtraaf


Hoe kan de waarheid nu urgentie impliceren?
Sorry, hier heb ik echt geen tijd voor!

donderdag 9 september 2021

Michael Chabon 

Today I was reading over one of my kid’s college application essays, responding to a prompt that asked him to imagine his future.
I was moved, watching him fight to swim against the rising floodwaters of nihilism all around.
Nihilism is a valid response to the randomness of existence. It’s free of the willed illusion and wishful thinking that haunt traditional methods of ascribing meaning and purpose to life. But it can’t be sustained. Its logic leads inflexibly to suicide, individual or societal.
Worse, in negating the purpose of life, nihilism invalidates agency, conscience, self-determination. It’s a surrender, and like any form of surrender immediately raises the question: To whom?
Here, capitalism steps in, unparalleled in its ability to profit from the standard nihilistic pursuits: hedonism, false nostalgia, cocoon- and bubble-construction, and the malaise that can be treated, but never cured, by “retail therapy.”
Nihilism is the ultimate product line. Increasingly our most despairing and antisocial thoughts bear the logos of the corporations that bring them to market.
That is reason enough, to me, to reject nihilism.
The class of 2026 lives in a fraught, even overwhelming world, different in important ways from the world faced by the class of 1984. And yet I remember, and can understand, the viability of nihilism, its ease and allure.
When I was applying to college, we were staring into the Cold War nuclear abyss; it was one minute to midnight. I went to bed every night with the thought that the missiles would be launched while I slept.
It was around that time that I first encountered an alternative to nihilism, equally valid, equally clear-sighted and unillusioned, yet compatible with an acceptance, even an embrace, of life.
This approach had evolved in response to the terrible absurdities and burgeoning sense of meaninglessness that arose in the wake of the 20th century’s cataclysmic wars, totalitarianism, rationalized slaughter, Auschwitz, Hiroshima.
It was called existentialism. It argued—put roughly—that life’s only meaning is the one we bring to it, that its purpose is for us to determine, each for ourselves.
And most importantly, it argued that in this absurd universe without purpose, meaning, or objective morality, in a world where nothing matters, the only principled alternative to suicide is to behave as if it all *does* matter. As if we and the consequences of our actions matter.
Which, in a tentative, small way, was the modestly defiant conclusion my kid was feeling his way toward in his essay, looking ahead to the rest of his life.
I’m going to get him some Camus. It helped me, way back the last time the world was falling apart. 
Letter to Michael's son.*
" Before I begin to speak about my subject proper let me make a few introductory remarks. I feel I shall have great difficulties in communicating my thoughts to you and I think some of them may be diminished by mentioning them to you beforehand. The first one, which almost I need not mention, is that English is not my native tongue and my expression therefore often lacks that precision and subtlety which would be desirable if one talks about a difficult subject."

That were the first lines of a famous lecture Ludwig Wittgenstein - please read him - gave on ethics.
Same here.
I have the additional problem that I have to understand the words of your father before I'm able to reply.
For instance, I have great difficulty to understand  "each for ourselves".  Plural? Would you appreciate it if I gave some meaning to your life? The only life I can live is my life. Not our life. Not the life. If he would have written: "Life's only meaning is the one I bring to it, that its purpose is for me to determine",  it would have made more sense to me. But that also sounds a little bit weird and I'm sure that's not what he meant. (I'm not very familiar with the politics in your country either, but it seems more like something your former president would say.)
So let's drop it. Sometimes life is easy.

Speaking of "to determine yourself".
Camus didn't consider himself an existentialist. That's easy, he said so himself.
"Non, je ne suis pas existentialiste. Sartre et moi nous nous étonnons toujours de voir nos deux noms associés. [...] Quand nous nous sommes connus, ce fut pour constater nos différences. Sartre est existentialiste, et le seul livre d'idées que j'ai publié : Le Mythe de Sisyphe, était dirigé contre les philosophes dits existentialistes".
Albert Camus, interview aux Nouvelles Littéraires (1945)
Please read him.

Speaking of "to determine yourself".
Nietzsche is supposed to be a nihilist, a figurehead of nihilism. Your father rejects nihilism. I assume he's not going to get you some Nietzsche.
That would be a pity.
Did you know that Camus had a picture of Nietzsche in his office?
Nietzsche is a nihilist. That's easy, he said so himself.
" Nietzsche is a self-professed nihilist, although, if we are to believe him, it took him until 1887 to admit it (he makes the admission in a Nachlass note from that year)." (1)
You can verify this.
 "Ich bin Nihilist, aber ich liebe die Schönheit — je suis nihiliste, mais j’aime la beauté. Lieben die Nihilisten sie nicht? Das, was sie nicht lieben, das sind Götzenbilder: ich, ich liebe Götzenbilder und Sie sind das meinige!"
However, Nietzsche is quoting here. This is not a quote from Nietzsche, this is a quote from Dostoevski.
"Je suis nihiliste, mais j’aime la beauté. Est-ce que les nihilistes ne l’aiment pas ? Ce qu’ils n’aiment pas, c’est seulement les idoles ; eh bien, moi, j’aime les idoles ; vous êtes la mienne !" (3)
Nietzsche was not a nihilist. Please read him.
Ein Nihilist ist der Mensch, welcher von der Welt, wie sie ist, urtheilt, sie sollte nicht sein und von der Welt, wie sie sein sollte, urtheilt, sie existirt nicht. Demnach hat dasein (handeln, leiden, wollen, fühlen) keinen Sinn: das Pathos des „Umsonst“ ist das Nihilisten-Pathos — zugleich noch als Pathos eine Inconsequenz des Nihilisten.
Translation from Walter Kaufmann:
 "A nihilist is a man who judges of the world as it is that it ought not to be, and of the world as it ought to be that it does not exist. According to this view, our existence (action,suffering, willing, feeling) has no meaning: the pathos of 'in vain' is the nihilists' pathos — at the same time, as pathos, an inconsistency on the part of the nihilists."
Nietzsche laughed with the inconsistency on the part of the nihilists.
I say so.

The only life you can live is your life.
Come to think of it, that's a paradox.
"Paradox is the passion of thought, and the thinker without the paradox is like
the lover without passion: a mediocre fellow. "
(Kierkegaard says so. He's considered as the father of the existentialists, please read him)
Come to think of it, calling it a paradox sounds a lot better than an inconsistency.
Enjoy the rest of your life.
(1) Rex Welshon says so.
(2)Nietzsche says so
(3) Dostoevski says so

* "kid"

maandag 6 september 2021

Ronald Aronson

 The moment you stop reading the Stanford Encyclopedia of philosophy...

vrijdag 3 september 2021

Valerie Van Peel


Onlangs zat ik rustig in de wagen, ik stond stil voor een rood licht, en dan BAM!
Toen ik uitstapte om de schade op te nemen opende de vrouw die haar wagen in mijn koffer geparkeerd had verschrikt haar portier.
"Oh sorry", zei ze, "sorry, sorry sorry, ik heb op de verkeerde pedaal geduwd."

Daar moest ik aan denken toen ik de column van Valerie Van Peel las.
"Gelijkheid betekent in mijn boekje dan ook oordelen per individu en niet op basis van geslacht."
Het laatste deel van die zin is overbodig. Ik vermoed dat Valerie Van Peel ook niet zal oordelen op basis van kleur, op basis van leeftijd, op basis van seksuele voorkeur of welke groep dan ook.
Dat siert haar.
"Gelijkheid betekent in mijn boekje dan ook oordelen per individu en niet op basis van een groep."
Dat is zoals een rood licht, je hoort er te stoppen.
De "activistische feministen" lijkt mij een groep.
Wat is dat trouwens, een "activistische feminist?" Als je begin augustus de Belgian Cats een hart onder de riem steekt, ben je dan een activistische feminist?
U vindt dit voorbeeld waarschijnlijk - en terecht - heel anekdotisch. Maar ...
"Niks te maren", zei mijn moeder in mijn jonge jaren.
Sterke vrouw.

zondag 22 augustus 2021

Loobuyck jr.


Ik heb uit uw boek onthouden dat wie bij u thuis het laatste wc-rolletje gebruikt en niet aanvult, minder zakgeld krijgt. En dat dat ons ook nog iets leert over de coronacrisis.

(lacht) “In ons huis is iedereen vrij, maar ook vrij samenleven betekent dat je een aantal regels moet volgen. Sommige van die regels worden makkelijk nageleefd – bijvoorbeeld dat we elkaar niet op de smoel slaan – en andere moet je een beetje meer afdwingen.

“Als je op het toilet zit en het laatste rolletje is weg, dan vloek je. Iemand heeft dan van zijn vrijheid gebruik gemaakt zonder rekening te houden met de anderen. Daar moet men op aangesproken worden. Die wc-rolletjes, dat is burgerzin op een erg lokaal niveau.”
Interview in De Morgen met Patrick Loobuyck naar aanleiding van zijn nieuwe boek.




Uit welingelichte bron ben ik te weten gekomen dat Patrick Loobuyck zelf een beetje verveeld zit met dat boek. Excrementiële crisis. Hij heeft alles in het werk gesteld om het boek alsnog uit de handel te halen, maar hij was te laat. Dat zit namelijk zo, Patrick Loobuyck heeft een verschrikkelijk puberende zoon. En dat van dat ingehouden zakgeld viel niet echt in goede aarde bij het heerschap. Nu wil het toeval dat Patrick Loobuyck bij zijn eerstvolgende bezoek aan het kleine kamertje een beetje laat tot de ontdekking kwam dat er nog welgeteld één velletje op het wc-rolletje zat. Eén velletje. Ik moet u niet uitleggen dat een mens met een ietwat gezonde stoelgang niet ver komt met één velletje. Eentje is geentje, het is een café wijsheid waar menig intellectueel zich al het hoofd over gebroken heeft. Patrick Loobuyck vloekte een genuanceerde vloek. Dat kon geen toeval zijn! In een flits zag hij de grijnzende blik van zijn zoon voor zich toen die zijn euvel plan ten uitvoer bracht. Maar in dat eureka moment had hij ook onmiddellijk begrepen dat zijn verschrikkelijk puberende zoon zich volgens de letter van de wet niet misdragen had.
Met dichtgeknepen billen begaf Patrick Loobuyck zich naar de kamer van zijn zoon.
"Je mist het punt", begon hij aan zijn op de wc-pot voorbereide betoog.
Zijn verschrikkelijk puberende zoon trok zijn wenkbrauwen op.
"Ik mis het punt?", vroeg hij uitdagend.
Toen brak er iets bij Patrick Loobuyck.
"Jouw rolletje is uitgespeeld jongeman", zei hij terwijl hij het wc-rolletje met één velletje papier naar het hoofd van zijn zoon slingerde en ze mekaar lachend in de armen vielen.