donderdag 1 mei 2014

Multatuli




Wat mij telkens weer verbaast is het gegeven dat heel wat auteurs een onderscheid maken tussen de waarheid en het Zijn.
Multatuli bij wijze van voorbeeld.

Zijn eerste idee:

Misschien is niets geheel waar, en zelfs dát niet.

Daarmee schrijft hij zich in mijn aanzien.

Om het wat verderop (idee 175) kompleet te verkloten.

Ziedaar "het woord" by-uitnemendheid, de Logos: ER IS. Ik meen hierin de beste grondslag voor wysbegeerte te vinden, de stevigste, de enige. Met iemand die dit punt van uitgang niet aanneemt, behoeft men niet te redeneren. Men mag door hem heenlopen als door 'n geest van Maju. Men mag hem bestelen, bespuwen, ignoreren. Of liever, men kán dit alles doen zonder hem reden te geven tot klachte, daar z'n eerste verzet de verloochening wezen zou van de voorgewende twyfel aan het Zyn.

Misschien begrijpt Multauli zijn eigen idee niet.
Misschien is hij te volwassen.


Idee 50.


Ik paste een hoed, en zei: die maat is goed. Myn kleine jongen had een hoedje nodig, en wou dezelfde maat hebben.
'Papa, je hebt gezegd die maat was goed.' Zo'n jongen!

Geen opmerkingen:

Een reactie posten