zondag 30 juni 2013

Xavier De Baere






Stel de vraag "Bestaat God?" aan een gelovige.
Hij zal zonder aarzelen "Ja" antwoorden.
Waarop je het volgende zegt:
"Bestaan" heeft altijd te maken met "existentie", "existentie" in tegenstelling tot "essentie".
Existentie staat voor het filosofische "Worden", voor het "Veranderlijke", het relatieve.
Essentie staat voor het filosofische "Zijn", voor het "Eeuwige", het absolute.
Bestaat God?

De gelovige kan "God" moeilijk degraderen tot het relatieve, dan was het geen God meer.
Zijn geloof zou uitmonden in een tegenstelling: het absolute is relatief.
Dus zit er niets anders op dan de betekenis van het woord "bestaan" te contesteren.
Maar ook dat is problematisch.
Het "Bestaan" als het eeuwige.
Het geloof herleid tot een pleonasme: Het absolute is absoluut.

Lachen met een gelovige is als een boemerang.
Stel de vraag "Bestaat de werkelijkheid?"
Hij zal zonder aarzelen "Ja" antwoorden.
Waarop je het volgende zegt:
"Bestaan" heeft altijd te maken met "essentie", "essentie" in tegenstelling tot "existentie".
Existentie staat voor het filosofische "Worden", voor het "Veranderlijke", het relatieve.
Essentie staat voor het filosofische "Zijn", voor het "Eeuwige", het absolute.
Bestaat de werkelijkheid?
Je kan kiezen voor een relativisme: de werkelijkheid is relatief.
Je kan kiezen voor een absolutisme: de werkelijkheid is absoluut.
Er is geen tussenweg. Een woord heeft een betekenis, een betekenis die niet verandert in de loop van het gesprek.

 "Wanneer een relativist zegt 'alles is relatief', dan kan hij daarmee bijvoorbeeld bedoelen dat alles relatief is ten opzicht van de gemeenschap waarin men leeft. Daarmee bedoelt hij dan dat uitspraken als 'dit is mooi' of 'dit is goed' afhankelijk zijn van wat in zo'n gemeenschap onder 'mooi' en 'goed' worden verstaan. Iedere gemeenschap heeft over 'mooi' en 'goed' dan eigen opvattingen, en er bestaat niet iets absoluuts goeds of moois. Wanneer een relativist daarom zegt dat alles relatief is, en hij bedoelt daarmee dat alles relatief is ten opzichte van een gemeenschap, dan hoeft dat geen probleem te zijn, zolang hij zich er maar bewust van is, dat zijn eigen uitspraak uit een bepaalde gemeenschap afkomstig is, en niet voor iedereen overtuigend zal zijn."
http://nl.wikipedia.org/wiki/Relativisme

Daar is geen speldje tussen te krijgen dames en heren.
Ik geef me dan ook gewonnen en ik buig dus deemoedig het hoofd voor zoveel wijsheid beste lezers.
Ik staak daarmede de strijd en ik vervoeg mij bij het meesterschap van de waarlijke denkers.
Voortaan zal u in mij een bondgenoot vinden van het ware geloof.
En vol trots in mijn hartje wil ik dan ook van de daken schreeuwen, en ja waarom niet, vergezeld van een eenvoudig doch welgemeend tapdansje:

Tak tak tak
takkerdetaktak
Tak tak

Het absolute bestaat.

zaterdag 29 juni 2013

Hélène Passtoors



Aforismen

Het is een akelige gedachte dat een waarheidscommissie de waarheid zou openbaren.
Zuid-Afrikaans Waarheids- en Verzoeningscommissie: is het niet Waarheid of Verzoening?

http://www.demorgen.be/dm/nl/990/Buitenland/article/detail/1660458/2013/06/29/Belgische-biecht-30-jaar-later-rol-in-bloedige-ANC-aanslag-op.dhtml

Voor het ANC van Nelson Mandela streed in de jaren tachtig ook Hélène Passtoors, een Belgische moeder van vier. In een openhartig gesprek met De Morgen vertelt Passtoors vandaag hoe ze mee verantwoordelijk was voor de dodelijkste aanslag uit de geschiedenis van het ANC.

Bij de zogenoemde Kerkstraat-bomaanslag in Pretoria vielen op 19 mei 1983 negentien doden en circa tweehonderd gewonden. Passtoors (71) ontkende destijds alle betrokkenheid. In werkelijkheid was haar aandeel in deze operatie groot. Zo deed ze het prospectiewerk, en reed ze met de bomauto vol explosieven van Swaziland naar de plek van de aanslag. Passtoors ging bijna vier jaar achter de tralies op beschuldiging van terrorisme.

De impact van de aanslag was volgens Passtoors echter veel groter dan voorzien. "De bom was door een technische storing te vroeg afgegaan", vertelt ze vandaag. "Daardoor zijn er behalve militaire ook burgerslachtoffers gevallen. Bovendien hadden we de kracht van de explosieven wat onderschat. U moet weten: het was de allereerste autobom van het ANC."

In het interview vertelt Passtoors nog hoe ze, ondanks de heldenstatus die ze in ons land genoot, jarenlang gekweld werd door twijfels. "De volgende dag heb ik tv-beelden van de aanslag gezien. Dan besef je nog meer dat je meegewerkt hebt aan de oorlog in al zijn afschuwelijkheid. Ik heb er nog jaren nachtmerries van gehad. En twijfels. De vraag of deze aanslag wel gerechtvaardigd was, bleef me al die tijd bezighouden.

"Pas in 2001 heb ik die hele kwestie kunnen loslaten. In dat jaar heeft de Waarheidscommissie me amnestie verleend. De Commissie oordeelde dat het een aanval was op een militair doelwit, het hoofdkwartier van de luchtmacht. De aanval was niet gericht op burgers. De getuigenis van een kolonel die als gevolg van de aanslag blind was geworden, was daarbij cruciaal. Hij heeft zelf aan de Commissie, dus in het openbaar, gezegd dat het een aanval op een militair doelwit was, en dat het om die reden een legitieme aanval was."
http://nl.wikipedia.org/wiki/Zuid-Afrikaanse_Waarheids-_en_Verzoeningscommissie

donderdag 27 juni 2013

John Betjeman




"Childhood is measured out by sounds and smells and sights, before the dark hour of reason grows."

maandag 24 juni 2013

Filip Jordens




Ik ben op zoek naar mensen die menen dat het absolute relatief wordt.

Soms is dat niet geheel duidelijk.
Het is niet omdat een uitspraak in die richting wijst, dat het ook effectief zo is.

"Pour moi ; Dieu ce sont les hommes. Et un jour ils le sauront ."
Jacques Brel.

Er is alleen maar passie.
Soms is dat geheel duidelijk.



"Quand on n'a que l'amour
Pour unique raison
Pour unique chanson
Et unique secours "
Jacques Brel. 

zaterdag 22 juni 2013

Phoebe Buffay






Ik geloof in God.
Ik geloof in evolutie.

Wat is het verschil tussen beide?
Er is geen verschil. Beide "ikken" zijn er van overtuigd dat de omgekeerde stelling minderwaardig is.



maandag 10 juni 2013

Mario Vargas Llosa

http://www.demorgen.be/dm/nl/2461/Opinie/article/detail/1648567/2013/06/09/Waar-de-cultuur-is-verdwenen-leert-een-mens-overleven.dhtml

De cultuur heeft altijd een bepaalde sociale rangorde aangebracht tussen de mensen die haar cultiveerden, verrijkten en bevorderden, en de mensen die haar meden, minachtten of negeerden en die om sociaaleconomische redenen van de cultuur uitgesloten waren. Tot aan onze tijd waren er beschaafde en onbeschaafde mensen, en tussen die twee uitersten min of meer beschaafde en min of meer onbeschaafde mensen. Die indeling was voor de hele wereld duidelijk, omdat de waardestelsels, de culturele criteria en de denk-, beoordelings- en gedragspatronen voor iedereen hetzelfde waren.

Dat is nu allemaal veranderd. Het begrip cultuur is zo opgerekt dat het eenvoudigweg verdwenen is, al durft niemand dit openlijk te erkennen. Het is een ongrijpbaar, massaal en figuratief spook geworden. Dat komt doordat niemand meer beschaafd is als iedereen dit denkt te zijn of als de inhoud van dat wat we cultuur noemen zozeer gecorrumpeerd is dat iedereen met recht kan stellen dat hij beschaafd is.

De politieke correctheid heeft ons weten wijs te maken dat het arrogant, dogmatisch, kolonialistisch en zelfs racistisch is om van superieure en inferieure of zelfs maar van moderne en primitieve culturen te spreken. Volgens deze aartsengelachtige opvatting zijn alle culturen op hun eigen wijze en in hun eigen omstandigheden gelijk geschapen en zijn het gelijkwaardige uitingen van een schitterende menselijke verscheidenheid.

Etnologen en antropologen waren verantwoordelijk voor deze gelijkschakeling van culturen, net zolang tot de klassieke definitie van dat woord was uitgehold, maar ook sociologen die zich op de literaire kritiek richtten, hebben eenzelfde semantische revolutie ontketend door de culturele gedachte op te nemen in de aculturele, onder de vlag van de 'populaire cultuur', een minder verfijnde, doordachte en pretentieuze vorm dan die andere, maar wel vrijer, waarachtiger, kritischer, representatiever en gedurfder. De onbeschaafden kregen een waardigheid die telde en daardoor werd alles wat op dit speciale terrein incompetent, platvloers of slonzig was, ruimschoots goedgemaakt door de vitaliteit, humor en de onbevangen, authentieke manier waarop het de gewoonste menselijke ervaringen tot uiting bracht.

Tegenwoordig is niemand meer onbeschaafd, of liever gezegd: we zijn allemaal béschaafd. We hoeven maar een krant of een tijdschrift open te slaan en we vinden ontelbare verwijzingen naar de talloze uitingen van die universele cultuur die we allemaal bezitten, zoals 'de cultuur van de pedofilie', 'de cultuur van de marihuana', 'de punkcultuur', 'de esthetische nazicultuur' en andere. We zijn nu allemaal in een bepaald opzicht beschaafd, ook al hebben we misschien nooit een boek gelezen of een tentoonstelling van schilderijen bezocht, een concert beluisterd of een van de grondbegrippen geleerd van de humanistische, wetenschappelijke en technische kennis van de wereld waarin wij leven.

Tijdperk van specialisatie
We wilden af van de elite, die ons moreel tegenstond met haar bevoorrechte, neerbuigende en kieskeurige sarcasme en die alleen al door haar naam botste met onze egalitaire denkbeelden. Hoe kunnen we over een wereld zonder cultuur praten in een tijd waarin ruimtevaartuigen die de mens heeft gebouwd tot de sterren reiken en er minder analfabeten zijn dan ooit tevoren?

Ja, dat is allemaal reële vooruitgang, maar het is niet het werk van beschaafde mannen en vrouwen, maar veeleer van specialisten. En de afstand tussen cultuur en specialisatie is even groot als die tussen de Cro-Magnon-mens en de neurasthenische sybarieten van Marcel Proust. Niemand kan overal alles van weten - dat was vroeger al niet mogelijk en is dat nog altijd niet - maar voor de beschaafde man of vrouw diende de cultuur om rangorden en voorkeuren aan te brengen op het terrein van kennis en esthetische waarden. In het tijdperk van de specialisatie en het verval van de cultuur zijn deze rangorden opgegaan in een vormloze wirwar waarin alle wetenschappen en technieken gerechtvaardigd en gelijk zijn, in aansluiting op de warboel waarin de ontelbare levensvormen die tot cultuur zijn gedoopt worden gelijkgesteld. Daarmee kan op geen enkele manier ook maar met enige objectiviteit worden onderscheiden wat in de kunst mooi is en wat niet. En alleen zo'n uitspraak is al achterhaald, omdat het begrip schoonheid als zodanig al evenzeer in diskrediet is geraakt als de klassieke cultuurgedachte.


Het wordt me allemaal te veel.
Mario Mumbo Jumbo.
Ik heb dringend tegengif nodig.
Sören Kierkegaard bijvoorbeeld.
Reason minimizes everything that imagination and feeling hit upon. This is entirely right for reason, but feeling and imagination do the same thing to reason with the same right. Or do feeling and imagination not belong as essentially to man as reason, or will reason perhaps first undertake to prove that it is the highest, and whom does it want to persuade — itself? Of course, it need not do this. Imagination, feeling? These it cannot. Therefore it is just as arbitrary to exalt reason exclusively as it is to exalt feeling and imagination exclusively. Herein lies the truth in taking reason captive, in abandoning reason to come to the truth; for reason is just as selfish and deceptive as feeling and imagination.
http://www.naturalthinker.net/trl/texts/Kierkegaard,Soren/JournPapers/V_A.html
(v,20)

En we kunnen weer rustig ademhalen.
Het werkt!
Lees maar:

Den søgen efter at være er normalt forbundet med hovedet, mens manden bogstaveligt hans fødder ligger: Det er bevægelse.
De zoektocht naar het zijn wordt gewoonlijk geassocieerd met het hoofd, terwijl het letterlijk voor de mens zijn voeten ligt: het is beweging.

Dat heb ik net helemaal zelf verzonnen!

zaterdag 8 juni 2013

Hannah Arendt



 http://www.demorgen.be/dm/nl/2462/Standpunt/article/detail/1648195/2013/06/08/Onze-jongens-in-Syrie.dhtml

Hallucinant, een ander woord is er niet voor. Niet voor het filmpje waarin te zien en te horen is hoe 'onze jongens in Syrië' iemand onthoofden, en al zeker niet voor de inhoud van een politierapport waarop deze krant de hand kon leggen. Want politiediensten hebben natuurlijk de heilige strijders uit België en Nederland gevolgd en gescreend, en ook veel van hun telefoons afgeluisterd.

Wat daaruit blijkt is haast het beeld van gehersenspoelde religieuze fanatici, die er mentaal in geslaagd zijn hun tegenstanders te dehumaniseren tot objecten, wier enige lotsbestemming een zo wreed mogelijke uitroeiing is. "Of dat nu met een kalasjnikov of een mes gebeurt, wat maakt het uit", zegt een van hen. "Dat zijn toch maar sjiieten en alawieten, die moeten dood."

Het is haast identiek met de houding waarmee de Rwandese genocide kon worden uitgevoerd, het is de psychologie van Srebrenica waar de Serviërs de moslims tot slachtoffer maakten, eigenlijk is het de psychologie waarmee de holocaust kon worden uitgevoerd. Eenmaal je slaagt in de banalisering van het kwade, staat niets de absolute gruwel nog in de weg, wordt het veld geplaveid voor de grofste oorlogsmisdaden, de goorste schendingen van internationaal en oorlogsrecht en het verdwijnen van iedere menselijkheid. Kunnen kelen overgesneden worden en daarover later op de dag vrolijke telefoons naar het thuisfront laten vertrekken, vanuit die ene villa waar de Belgische en Nederlandse radicalen met hun partners verblijven. Waarin ze elkaar als in de betere sekte blijven goedpraten en ondersteunen.

Hoe is het met deze kerels zo ver kunnen komen dat ze door radicale predikers en hate speech, door frustraties hier en de belofte van het heilige martelaarschap ginder, tot zo'n transformatie zijn gekomen? Het is voer voor gedragspsychologen, maar ook voor eenieder die hier met de preventie van radicalisering van moslimjongeren bezig is.

Want ook dat leer je uit de afgeluisterde gesprekken: niet alleen het neerhalen van de tegenstander tot een te verdelgen insect, maar ook de eigenwaarde van de 'strijders' die hierdoor proportioneel groeit. Van verschoppelingen in een land dat hen niet moest, zijn het plots helden in een heilige oorlog geworden. Geen wonder, en tegelijk een wat magere troost, dat de meesten onder hen dan ook nooit meer willen terugkomen.

Yves Desmet
Hoofdredacteur



Yep, het is weer van dattum.
Met de regelmaat van een klok, als u er begint op te letten is het ... euh ... hallucinant, wordt de term "de banalisering van het kwaad" gebezigd.
Dat is nochtans vreemd, vreemd omdat het niet echt duidelijk is wat we daar precies onder moeten begrijpen.

In Eichmann in Jerusalem. A Report on the Banality of Evil  omschrijft Arendt niet precies wat ze met 'banaliteit van het kwaad' bedoelt. Dat ligt waarschijnlijk aan het feit dat het boek de bundeling is van ter plekke geschreven verslagen die in vijf afleveringen in het Amerikaanse tijdschriftThe New Yorker waren verschenen. In die verslagen worstelt Arendt met het kwaad waarmee ze geconfronteerd wordt, probeert ze het gaandeweg almaar beter te omschrijven. Wie het boek leest, herbeleeft die worsteling, moet actief meedenken.[5] De term banaliteit kwam oorspronkelijk alleen in de slotzin van haar boek voor. In een later toegevoegde inleiding stelt Arendt dat "de mogelijke banaliteit van het kwaad slechts op het vlak der feitelijkheid ter sprake komt, als een verschijnsel dat onmogelijk in zijn geheel kan worden overzien".

[5] Harry Mulisch, die voor Elseviers Weekblad het proces bijwoonde, schrijft in de inleiding van de bundeling van zijn verslagen het volgende: "...het verslag van een ervaring. Een ervaring is iets anders dan een gedachtengang: zij verandert. Aan het eind er van staat iemand anders, voor een deel ook met andere gedachten, dan aan het begin" (Mulisch, 5).

http://www.serendib.be/artikels/kwaaduitgehoorzaamheidofovertuiging.htm


"De mogelijke banaliteit van het kwaad komt slechts ter sprake op het vlak der feitelijkheid."

Yep, het is weer van dattum.
"Feitelijkheid"!
Met de regelmaat van een klok, als u er begint op te letten is het ... euh ... hallucinant, wordt de term "feitelijkheid" gebezigd.
Dat is nochtans vreemd, vreemd omdat het niet echt duidelijk is wat we daar precies onder moeten begrijpen.

"Hannah Arendt stelt dat al haar geschriften slechts één beweegreden hebben: iets te begrijpen. Ze verzuimt echter de vage term 'begrijpen' te definiëren. Begrijpen betekent eigenlijk zoveel als "in bezit nemen" (anders zou het niet zo belangrijk zijn)."
Imre Kertesz, "ik, de ander".

Wat is "de banalisering van het kwaad"?
Het is "er mentaal in slagen de tegenstanders te dehumaniseren tot object".
Daarmee is "de banalisering van het kwaad" begrepen.
Heilige strijders die niet meer de mens zien, maar een sjiiet. De sjiiet als verpersoonlijking van het kwaad.
Nazi's die niet meer de mens zien, maar een jood. De jood als verpersoonlijking van het kwaad.
Iets "begrijpen" is niet zonder risico.
Het is haast als een journalist die niet meer de mens ziet, maar een religieuze fanaticus.